Reisverslag Baan Zion

Verslag reis Thailand Baan Zion,

Van 28 April t/m 9 Mei zijn 9 mensen naar Thailand afgereisd, om daar Baan Zion, Prison Ministerie te ondersteunen, helpen en leuke dingen te doen met de meiden. Baan Zion is een meisjes tehuis, waarvan de moeders in de gevangenis zit, of heeft gezeten. Deze moeders komen uit het Hmong volk, een groep mensen wat uit China is gevlucht na de zogeheten “geheime oorlog” en zich heeft gesetteld in de bergen in het Noorden van Thailand. Ze worden niet geaccepteerd door de Thaise bevolking en het wordt getolereerd dat ze in de bergen leven, maar nagenoeg niemand  krijgt een eigen Thaise identiteit. Om aan geld en dus eten te komen wordt er o.a. opium verbouwd, met gevolg dat meestal de nog jonge moeders de “pakjes” vervoeren in de bergen. Als ze betrapt worden gaan ze zonder pardon voor 15 a 20 jaar de gevangenis in. Als de kinderen bij deze arrestatie zijn, gaan ze mee de gevangenis in, zonder enige ontwikkeling mogelijkheid. Ze zitten samen met zo’n 20 vrouwen in een kleine ruimte op een betonnen vloer. Overdag moeten de moeders werken, waardoor de kinderen vooral op zichzelf gewezen zijn. Mochten de kinderen achtergebleven zijn in het dorp als moeder opgepakt wordt, zijn vooral de meisjes niet beter af. Grote kans bestaat dat ze terecht komen in mensenhandel, prostitutie of worden ze door oudere broers als inkomsten bron gezien en “verdwijnen” deze meisjes.

Jan en Ellen vangen nu zo’n 35 meisjes op en hebben ze gered uit de klauwen van de duisternis. De meiden gaan naar school, hebben onderdak, dagelijks eten en elkaar. Doordat ze allemaal weten waar ze vandaan komen, heerst er ontzettend veel liefde, respect en begrip onder elkaar. Samen maken ze het  eten, wassen ze af en zorgen o.a. voor hun eigen was, bedje en kastje met spullen. Allemaal heel gestructureerd en duidelijk.

Tijdens de reis hebben we als team zo enorm Gods aanwezigheid mogen ervaren! We gingen heen om iets te brengen, maar tegelijkertijd hebben we zoveel ontvangen! Het voelde werkelijk als een heilige plek, waar zo ontzettend veel liefde aanwezig was en de kinderen zo heerlijk kind konden zijn, maar ook enorm omkeken naar elkaar! Prachtige worship samen, waar ze echt allemaal in aanbidding stonden, s ’morgens openen met de bijbel en bemoedigingen uitspraken, Gods stem verstaan en stille tijd houden.

We hebben veel mogen doen, prachtige omgeving gezien van Thailand, op een olifant gereden, elke avond konden we naar een Thaise markt wat vlak bij ons hotel zat en hebben met de meiden en staff gepicknickt, samen gezwommen bij een waterval en heel veel gesport, geknutseld en samen spelletjes gedaan.

Maar wat ons het meeste is bijgebleven is dat tijdens de reis, Jan een bericht kreeg van een moeder of ze alsjeblieft haar dochters wilde opnemen in het tehuis. Omdat vader al opgepakt was en als deze ook maar iets zei van medeplichtigheid de moeder ook eerdaags opgepakt zou worden. Ze had twee dochters van ongeveer 8 en 16 jaar. We hebben er gezamenlijk voor gebeden, omdat dit voor Jan en Ellen weer een enorme verantwoordelijkheid erbij is, dit betekend dat je voor jaren de zorg van deze meisjes op je neemt, met alle zorgen en financiën die daarbij komen kijken van dien. Het mooie was dat Ket, een van de meiden zonder dat ze het wist s ‘morgens het gebed opende met de tekst Mattheus 5 vers 14 t/m 16: ” Gij zijt het licht der wereld”. “Maar wij zijn toch een huis van licht papa”, vertelde zij aan Jan Smit. “Dat willen wij toch laten zien?” Door het gebed en de woorden van een elf jarig meisje liet God weten dat het de bedoeling was dat de twee kinderen opgenomen moesten worden.

Aangekomen bij het kamp, was het gelijk een hele hectisch gebeuren, papieren moesten ingevuld worden en alles moest geregeld worden om de meisjes mee te krijgen, wat niet altijd even soepel gaat. Toen het hele gebeuren bijna was afgerond, kwam er een oudere opa naar ze toe…. Met de vraag of ze alsjeblieft zijn kleindochter mee wilden nemen, hij wist dat als hij niet meer voor haar kon zorgen, ze in verkeerde handen terecht zou komen en zonder dat het voorbereid was moesten opa en kleindochter daar ter plekke afscheid nemen…Hartverscheurend ondanks je weet dat het meisje gered is, blijft het een zeer emotioneel gebeurtenis….

Het is mooi om te zien, dat de verdere week de meisjes een plekje vonden in de groep, meededen met aanbidding, spelletjes en het dagelijks ritueel. Ze worden geholpen en bemoedigd door de andere meiden die heel goed begrijpen wat voor impact dit heeft in het leven van deze kinderen.

Namens deze weg willen we dan ook een ieder die gegeven heeft voor het internet, gebeden heeft voor de reis en veiligheid enorm bedanken! We voelde ons echt gedragen in gebed en veilig in dit nog Boeddhistische land.